Nowa sytuacja, obcy ludzie i rozmowa o stresie. Pomyślałam: „Po co mam się odzywać? Mam mówić o swoich emocjach przy osobach, których nie znam? Nie podoba mi się to…”. Jak zwykle trochę się stresowałam. Czyli temat warsztatów był dla mnie idealny, choć początkowo wcale nie miałam ochoty tego przyznać.
10 października wzięłam udział w warsztatach „Jak radzić sobie ze stresem”, prowadzonych przez panią Magdalenę Andrzejewską. Spotkanie z okazji Światowego Dnia Zdrowia Psychicznego zorganizowało Starostwo Powiatowe w Inowrocławiu.
Na szczęście były osoby, którym rozmowa przychodziła łatwiej. Zaczęły dzielić się swoimi doświadczeniami i powoli otwierały całą grupę. W końcu także mnie.
Przyznam szczerze: na początku pomyślałam, że będzie trochę nudno. Teoria o stresie, jego rodzajach, wpływie na ciało i emocje… Niby oczywiste sprawy. Ale gdy zaczęłam słuchać uważniej, uznałam, że warto je sobie przypomnieć. Zwłaszcza to, po czym rozpoznać, że czas się zatrzymać i odpocząć.
A potem przyszła część praktyczna. I to była moc! Ćwiczenia rozluźniły atmosferę i chyba nas samych — nasze ciała, umysły, a nawet dusze. Zamiast tylko mówić o odpoczynku, mogliśmy sprawdzić, jak go sobie dać.
Jestem przekonana, że każdy wyniósł z tego spotkania choć jeden sposób, który zechce wykorzystać na co dzień. Ja zapamiętałam kilka: przynajmniej godzinę przed snem bez telefonu, moją ulubioną muzykę na handpanie i… wytrząsanie ciała! To ostatnie było dla mnie prawdziwym hitem.
Do tego akupresura — coś, co można wykonać dyskretnie nawet w kolejce w sklepie. Przykładem jest delikatny ucisk punktu HT7, zwanego Shenmen, znajdującego się na wewnętrznej stronie nadgarstka, w jego zgięciu, po stronie małego palca. Można łagodnie uciskać lub masować to miejsce kciukiem drugiej dłoni, spokojnie oddychając. Ucisk nie powinien boleć; omijamy też skórę uszkodzoną lub podrażnioną. To metoda stosowana pomocniczo dla odprężenia — jej działanie może być różne u różnych osób.
Przyszłam spięta i sceptyczna, a wyszłam z pomysłami, które chcę wypróbować w codziennym życiu. Polecam! A ci, których nie było, niech trochę zazdroszczą — może następnym razem skuszą się i dołączą?
