Początki były trudniejsze, niż się spodziewałam. Zawsze lubiłam jeździć na rolkach, zresztą jestem z tego pokolenia, kiedy każdy jeździł na rolkach, wrotkach i innych urządzeniach przyczepianych do butów, które miały kółka.
Aby zrobić kurs instruktora przeprowadzony przez Polski Związek Sportów Wrotkarskich https://pzsw.org/ potrzebowałam dobrych ludzi którzy dmuchnęli mi wiatr w skrzydełka. To nie jest takie proste zacząć! Na pewno brakowało mi wiary w siebie, a każdy krok do przodu wydawał się okupiony dużym wysiłkiem. To nie była szybka droga do sukcesu, raczej mozolne budowanie pewności krok po kroku. Dzięki mojemu wspaniałemu instruktorowi Michałowi Chaberskiemu w ogóle powstała myśl, żeby to zrobić, że się nadaję i w ogóle dam radę…
Kluczowe, że nagle we właściwym dla siebie czasie zaczęli pojawiać się odpowiedni ludzie, którzy podali pomocną dłoń miła pani fotograf, która nam pomogła znaleźć miejsce, gdzie wpuszczą mnie na rolkach na na salę gimnastyczną, co było szokującym przełomem! Tutaj otwartość pani dyrektor i udostępnienie sali do jazdy na rolkach!!! Dziękuję serdecznie! To dzięki nim zaczęłam widzieć, że nie jestem w tym sama.
Potem problemy zdrowotne mnie zahamowały, już miałam zamykać temat rolek na zawsze… Następnie przypadkowy telefon, „Czy uczę jeździć?” Właściwie wówczas chciałam już nie zrezygnować i poddać się. Nic nie dzieje się bez przyczyny, to był kolejny przełom to się pięknie dzieje… Właściwie cały czas wydarzają się takie cuda w moim życiu, że aż miło. Nie od razu, nie spektakularnie, ale stopniowo.
Patrząc z perspektywy, decyzja o zrobieniu kursu przed czterdziestką była jedną z najlepszych, jakie podjęłam. Nie dlatego, że było łatwo, ale właśnie dlatego, że to doświadczenie pokazało mi, że zmiany wymagają czasu, wsparcia i cierpliwości — ale są możliwe w każdym momencie życia.
